DUIELLA, Josip (Dujella), filmski redatelj (Zadar, 18. II. 1937). Klasičnu gimnaziju pohađao u Zadru, filmsku školu u Zagrebu, diplomirao pri filmskoj akademiji Vasca Navale u Rimu 1968. Kao petnaestogodišnjak osniva prvu poslijeratnu amatersku kazališnu družinu, u kojoj režira popularne pučke komedije, te gostuje u mjestima zadarskog zaleđa. Istodobno nastupa kao glumac u manjim ulogama u Narodnom kazalištu u Zadru. God. 1956. primljen je za fazera u Crtanom filmu Zagreb-filma. Kao karikaturist objavljuje radove u Filmskom vjesniku pod pseudonimom Dupin. Ubrzo postaje asistent režije u V. Mimice i D. Vukotića, a režira i svoje prve kratkometražne filmove te nekoliko crtanih filmova iz serije Slučaj i Obračun u muzeju voštanih figura iz serije Inspektor Maska. God. 1958. započinje suradnju s TV Zagreb najprije kao asistent režije u M. Fanellija i I. Hetricha, zatim sâm režira dokumentarne i kontakt-emisije, potom kratke igrane filmove za djecu (serija o Mendi Mendoviću). Od 1961. do 1963. režira emisiju o kulturi pod naslovom Panorama. Po scenariju J. Kaštelana režirao 1963. dokumentarni film Konji od čelika i svjetlosti (o gradnji Peruče), koji mu je donio sukob s vlastima i gubitak posla, nakon čega napušta domovinu. Gotovo godinu dana provodi u izbjegličkom logoru u Capui u Italiji, potom odlazi u Švicarsku. God. 1964. za švicarsku TV režira kontakt-emisiju o padu N. Hruščova. Na poziv Dina De Laurentiisa 1965. vraća se u Italiju, gdje živi i danas. U Rimu isprva režira reklamne filmove sa Silvom Košćinom, tzv. caroselle, a zatim film Noi due (1967) s Catherine Spaak. Među igranim filmovima su Una splendida giornata per morire (1968) s K. Fischer, L’immensità (1970) s C. Lange i Ricchi e onesti (1972) s C. Jürgensom, Carroll Baker i A. Kennedyjem. Na Radio televisione italiana zapažene su njegove emisije Eva contro Eva (1975) i Umorismo è... (1981). D. je prvi režiser u Italiji koji je na TV uveo snimanje chrom key postupkom u 12 glazbenih komedija Le avventure di Prezzomolino (1973). Surađuje s France 2 (nekadašnja Antenne 2) i Vatikanskom televizijom Centro televisivo Vaticano. Dokumentarni film San Pietro – l’antica e la nuova Basilica (1990), snimljen u koprodukciji RAI i Vatikanske televizije, dobio je više svjetskih priznanja. Zapažene su njegove emisije o naivnoj umjetnosti pod zajedničkim naslovom Viaggio nel Pianeta Naïf (1991) te emisije o velikim slikarskim izložbama iz serije Le Grandi Mostre (1991–93). U kazalištu Alla Ringhiera režirao adaptaciju Brechtovih Emigrantskih razgovora (1967), a za TV režirao prijenos kazališnih predstava Molièreova Umišljena bolesnika (1991), Pirandellova Čovjeka s cvijetom u ustima (1992) i De Filippov komad Recite uvijek da (1992). Za TV adaptirao također Rossinijevu operu Seviljski brijač (1992). Predavao je u Centro sperimentale di cinematografia (1968–70), a od 1988 u Scuola magistrale povijest kazališne umjetnosti. Od 1987. zaposlen kao režiser u Centro televisivo Vaticano.
